Realiteit
Het lijkt moeilijk te geloven dat televisieseries niet compleet gefantaseerd zijn, zeker als je bedenkt dat de goeien altijd van de slechten winnen. Maar dat de werkelijkheid buiten de televisie anders is, betekent niet dat de logica van het televisie maken niet gebied om zoveel mogelijk gebruik te maken van de werkelijkheid. Want waarom zou je voor een serie over politiewerk een hele nieuwe politie organisatie bedenken, als de werkelijkheid je er honderden biedt om uit te kiezen? Waarom zou je helemaal opnieuw een ziekenhuis fantaseren, als er duizenden voorbeelden wereldwijd zijn? Daarbij zorgt die relatie met het voorbeeld uit de werkelijkheid een makkelijke connectie met het programma voor de kijker. Hij hoeft nu geen aandacht te hebben voor twee zaken. Hij hoeft niet en het verhaal en de omgeving waarin het speelt te begrijpen.De realiteit van televisie is dan ook dat de achtergrond van het verhaal en dus ook veel technische handelingen die gebruikt worden zo uit de werkelijkheid komen. Terwijl het drama van de uitvoerders fantasie is. Hoewel ook dat drama vaak een relatie kent met de werkelijkheid, want hoeveel wijken al die drama's nu eindelijk af van wat je in de realiteit tegenkomt?
Fantasie
Eigenlijk is het dus best nog moeilijk om werkelijkheid en fantasie in televisiefantasie te scheiden. De omgeving van de fantasie is voor een groot deel gebaseerd op de werkelijkheid waarin de fantasie is geplaatst. Veel handelingen in fantasie kom je tegen in de werkelijkheid. Veel van het menselijke drama kom je tegen in de werkelijkheid, soms maar heel summier soms heel duidelijk. Dus eigenlijk zijn de enige fantastische elementen van televisiefantasieën de personen die de handelingen binnen die omgeving uitvoeren. En wat misschien ook nog een beetje afwijkt is de uitvergroting van het menselijke drama, doordat de aandacht zich volledig richt op dat drama. De afleidingen die je in het normale leven tegenkomt zijn verdwenen.Het meest fantastische aan televisiefantasie is misschien wel de onmenselijkheid van hoofdpersonen. De spelers hoeven nooit naar het toilet, behalve als dat van belang is voor het verhaal. Ze hoeven niet te eten, behalve als dat voor het verhaal mooi uitkomt. Ze hoeven niet te slapen of zich te wassen. Ze hoeven hun tanden niet te poetsen of naar de tandarts, behalve als dat ze wat menselijker kan maken. Ze komen nooit te laten, behalve als dat het verhaal versterkt. Ze zijn meteen wakker en komen opgemaakt uit bed, behalve natuurlijk als de rol een stuntel moet voorstellen. Ze hebben zelden geld problemen, behalve als ze van rijk naar arm en weer naar rijk gaan, omdat dat zo leuk is voor het verhaal.
Zo kun je een hele lijst van voorbeelden geven waarbij in het ene programma juist de werkelijkheid van het gewone leven geweld wordt aangedaan, terwijl in het andere programma de werkelijkheid van het gewone leven juist centraal wordt gemaakt.
Televisiefantasie is dan ook vooral bedoeld om ons kijkers te boeien en zelden bedoeld om ons iets te laten zien van de werkelijkheid van de omgeving waarin het verhaal zich afspeelt. Het is vaak ook behoorlijk moeilijk om die werkelijkheid te zien, omdat er voortdurend mensen op een dramatische manier doorheen bewegen, die je aandacht afleiden.
